Μυστικό 4

Τύψεις σε ένα δωμάτιο γεμάτο με τη γενναιοδωρία σου, όπου κι αν ρίξω τα μάτια μου εσένα θα δω, εσένα θα θυμηθώ μέσα στο χρυσό κλουβί που μ' έβαλες. Πλήγωσες τα φτερά μου όσο χρειαζόταν και με άφησες μέσα εκεί ματωμένη να σε περιμένω. Κάθε φορά που θέλω να φύγω βάζεις στην πόρτα λουκέτο και θάβεις το κλειδί μέσα στην αρρωστημένη αγάπη σου. Μαύρη καρδιά έχεις γεμάτη αγάπη, κανείς δεν άντεξε να ψάξει τη μαύρη σου καρδιά, γιατί να αντέξω εγώ?

Και όμως είμαι ακόμα εδώ να σε περιμένω στο χρυσό κλουβί, χαμένη στο χρόνο, κάθε στιγμή να με στοιχειώνει η αγάπη σου.

Ταξίδευα ελεύθερη αναζητώντας την φωλιά που στερήθηκα τόσα χρόνια στους ουρανούς όταν εσύ με επέλεξες, πέταξες δίπλα μου για μια στιγμή και με παρέσυρες σε ένα δέντρο γεμάτο άνθη και εξωτικές μυρωδιές. Ξεκίνησα να χτίζω τη φωλιά μου, όμως είχα ακόμα φτερά, σε τρόμαζαν τα φτερά μου... Μέρα με τη μέρα με πλήγωνες μέχρι να πάψω να πετάω, τότε με έβαλες μέσα σε εκείνο το χρυσό κλουβί, ήσουν κι εσύ μέσα για λίγο, ήταν αποπνικτικά αλλά ήσουν εκεί, δίπλα μου με κοίταζες κι εγώ χανόμουν στο γαλάζιο χρώμα των ματιών σου, σε κοιτούσα ώρες και ήταν σαν να χάνομαι ξανά στους ουρανούς. Μετά έφυγες άφησες μόνο τα λόγια σου να με συντροφεύουν και να κρατούν ανοιχτές τις πληγές μου. 

Μυστικό 3

Είμαι κακιά πολύ κακιά, ποτέ δεν κατάφερα να κλείσω εγώ μια συζήτηση πάντα οι άλλοι την έκλειναν μόνοι τους χωρίς να με ρωτήσουν και φυσικά χωρίς να πάρω τις απαντήσεις που απαιτούσα.

Ξεκινάει μια συζήτηση για πολιτικά, επιλέγω να υποστηρίξω την άποψη μου σύμφωνα με τα γεγονότα, δεν κάνω διακρίσεις, με χρυσαυγίτη φίλο τα συζήτησα, του τέλειωσαν τα επιχειρήματα σε χρόνο ρεκόρ και με ξεκίνησε στα φακιλίκια, το κυριότερο είναι πως δεν απάντησε ποτέ στις ερωτήσεις μου. Ειχα πιο πρόσφατα μια συζήτηση με κουμμουνιστή φίλο επίσης δεν απάντησε στις ερωτήσεις μου οι οποίες βασίζονταν περισσότερο στα γεγονότα και λιγότερο στη θεωρία, διέψευδε τα γεγονότα που είχαν λάβει χώρα κάτω από κουμμουνιστικό καθεστώς (γεγονότα για τα οποία δεν έψαξα αλλά μου τα είπαν εκείνοι που έζησαν κάτω από αυτό το καθεστώς, δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση πως είχαν κάποιο κέρδος να μου πουν ψέμματα οι αλλοδαποί φίλοι). Πέρα από αυτό μόλις ξεκίνησε να σοβαρεύει η κουβέντα εκείνος άρχισε να μιλάει με παράξενους όρους, σαν να άκουγα έναν από αυτούς τους παπάρες της βουλής όταν εξηγούν στον λαό τους λόγους που είναι υποχρεωμένος να λιμοκτονεί. Τέλος πάντων ούτε ο κουμμουνιστής με κάλυψε.

Χθες είχα μια συζήτηση περί (ανεξήγητης) κατάθλιψης. Προσπαθούσαν όλοι όσοι συμμετείχαν να μου αποδείξουν πως έχουν δίκιο να κλαίνε τη μοίρα τους και να αφήνονται επίσης στη μοίρα τους. Εγώ από τη μεριά μου προσπαθούσα να τους πω ότι σέβομαι την θλίψη τους -παρόλο που όπως οι ίδιοι παραδέχτηκαν δεν έχουν εντοπίσει τι ακριβώς τους θλίβει (!)- αλλά αξίζει να παλεύουμε και να προσπαθούμε κάθε μέρα για την προσωπική μας ευτυχία, να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι, δεν έχει σημασία πόσα δάκρυα μετράμε στο ιστορικό της κατάθλιψης, αξίζει η προσπάθεια. "Όλα είναι στο μυαλό άλλωστε" αυτή η ατάκα τους έκανε όλους πυρ και μανία! Πλάκωσαν οι ντοκτοράδες με τα πτυχία να μου τρίψουν στη μάπα τις κωλοθεωρίες τους περί "χημείας" του εγκεφάλου και του οργανισμού, παράλληλα να μου τονίσουν πως είναι ανεπίτρεπτο να μιλάω με αυτόν τον τρόπο. Τις θεωρίες αυτές πάνω κάτω τις ξέρω και ποτέ δεν τις αμφισβήτησα. Τις έχω δει live σε δικά μου άτομα, τα δικά μου άτομα όντως πάσχουν από σοβαρές ψυχωτικές ασθένειες, αλλά θα τονίσω κι εδώ πως εκείνοι βρίσκουν τη δύναμη και το παλεύουν με νύχια και με δόντια ώστε να είναι όσο πιο λειτουργικοί μπορούν και πάνω από όλα χωρίς μίρλα, το παλεύουν με φαρμακευτική αγωγή, ψυχοθεραπεία όταν το χρειάζονται και θέληση. 

Κάποιος από τη συζήτηση ανέφερε ένα σωρό σωστούς λόγους/παράγοντες όπου μπορεί να ευδοκιμήσει μια ψυχική ασθένεια, στη συνέχεια έκανα μερικές ερωτήσεις "Και όλα αυτά που ανέφερε ο Χάρης είναι τόσο συχνό φαινόμενο στις μέρες μας? Και αν συμβαίνουν τόσο συχνά είναι αδύνατον να αντιμετωπιστούν? Όποιος πάσχει θα πεθάνει έχοντας ζήσει μια ζωή μέσα στην ανεξήγητη θλίψη?". Εννοείται πως και πάλι κανείς από τους πάσχοντες δεν μου έδωσε έστω μια απάντηση ώστε να στηρίξει την άποψή του. Στη συνέχεια ο καθένας έλεγε το μακρύ του και το κοντό του κατευθύνοντας τη συζήτηση εκεί όπου τον συνέφερε. Αξίζει να πω ότι κατάφερα μέσω της λογικής να αποδείξω πως η μίρλα δεν βοηθάει κανέναν. Η απάντηση που πήρα ήταν η εξής "Καλά και ποιος είπε ότι η μίρλα βοηθάει? Νομίζω κανένας δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο" και εννοείται πως θύμωσα γιατί είχα αναφέρει ένα σωρό άλλα πράγματα και η ξεφτιλισμένη δήθεν πάσχουσα εντόπισε το "λάθος" και αναφέρθηκε σε αυτό με ύφος 1000 καρδιναλίων. Με μεγάλη μου χαρά την έβγαλα ψεύτρα λέγοντας της "Όχι κανένας δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο αλλά κανένας δεν το αποφεύγει κιόλας. Κάνω λάθος?". Και πάλι απάντηση δεν πήρα. 

Κάπου εδώ τέλειωσε η συζήτηση. Να αναφέρω πως οι παραπάνω πάσχοντες ούτε το παιδί τους έθαψαν, ούτε το σπίτι τους έχασαν, ούτε βασανίστηκαν σε κάποιο πόλεμο, ούτε πεινάνε και δεν έχουν έρθει αντιμέτωποι με κάποια θανατηφόρα ασθένεια. Και επειδή όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή και αργά ή γρήγορα σκάνε μύτη σε όλων μας τις ζωές, απλά αναρωτιέμαι, αν πάσχουν όντως από ανεξήγητη θλίψη με τι δύναμη οι "πάσχοντες" θα αντιμετωπίσουν στο μέλλον τους έστω ένα από τα παραπάνω ΑΛΗΘΙΝΑ προβλήματα?

Όσο για τις ψυχικές ασθένειες για μένα ναι υπάρχουν γιατί και το μυαλό όργανο είναι όπως όλα τα άλλα και μπορεί να αρρωστήσει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν αντιμετωπίζεται.

Και τελευταία πιο ευχάριστη συζήτηση που είχα σήμερα όπου επίσης μου άφησε ένα σωρό απορίες ήταν με έναν μακρινό φίλο. Είχαμε να τα πούμε καιρό με ρώτησε τα νέα μου κι εγώ του πέταξα το μπαλάκι να μου μιλήσει για τα δικά του διότι τα δικά μου δεν είναι ευχάριστα (ο φίλος δεκάρα δεν έδωσε για το υποτιθέμενο ζόρι μου αλλά αντιθέτως βιάστηκε να μου πει τα νέα του).

Μου μίλαγε, μου μίλαγε, μου μίλαγε και μου μίλαγε. Η συζήτηση δεν άργησε να γίνει γκομενοσυζήτηση, μου είπε πως δεν βρίσκει μια κοπέλα να έχει να του προσφέρει κάτι και αποφεύγει πλέον και τα one night stand γιατί έχουν χάσει την αξία τους (?!) ναι. Δεν έχασα χρόνο και τον ρώτησα να μου πει πότε είχε αξία η αρπαχτή, δεν απάντησε (προβλέψιμος) του έθεσα την ερώτηση διαφορετικά "τι αξία έχει η αρπαχτή? Τι θα μπορούσα να αποκομίσω εγώ από μια αρπαχτή?". Και μου απάντησε με απλά λόγια "απλά μια ικανοποίηση, τίποτα απολύτως, φτάνει να το θέλουν και οι δυο". Αλλά αυτά που ξέρω εγώ από αληθινές γυναίκες (και όχι από το Cosopolitan) απέχουν πολύ από την απάντηση του Μάνου. Κατά λέξη του απάντησα "Επειδή οι γυναίκες το δουλεύουμε καλά το βογκητό, η μέση γυναίκα για να έρθει σε οργασμό και να νιώσει την ικανοποίηση πρέπει να έχει κάνει διατριβή πάνω στο σώμα της ή να έχει μια οικειότητα με τον παρτενέρ. Αυτό που παίρνουν οι γυναίκες από μια αρπαχτή είναι συνήθως η επιβεβαίωση ότι είναι ελκυστικές". Μετά από αυτό δεν καταλάβαινα τι έλεγε, κάτι προσπαθούσε να πει αλλά δεν καταλάβαινα τι, δεν υπήρχε συνοχή τα έλεγε μπερδεμένα... Μέχρι που κατέληξε στο συμπέρασμα πως εγώ για κάποιο (άγνωστο) λόγο νευρίασα μαζί του. Κάθε άλλο το διασκέδασα αρκετά!

Μυστικό 2

Ύστερα από πολύ καιρό βρέθηκε ένας άνθρωπος να με πείσει να βγω έξω από το σπίτι για έναν καφέ... Τα κατάφερε με λίγη "βία" πέτυχε το σκοπό του και βγήκα, τι κατάλαβα? Είδα τα ίδια καγκούρια να κάθονται στις ίδιες θέσεις, με την ίδια έκφραση, να κουβεντιάζουν τις ίδιες γνωστές μαλακίες και να ξύνουν τις αρχιδάρες τους. Να με κοιτάνε με εκείνο το βλέμμα που εγώ θα είχα αν έβλεπα μπροστά μου εξωγήινο, ξέρετε εκείνον τον πράσινο τύπο με τα μεγάλα μάτια και τις κεραίες. Προβλέψιμο και βαρετό για επαρχία. 

Παρατήρησα τον κόσμο, παρακολουθούσαν έναν αγώνα ποδοσφαίρου φώναζαν και "γκολ" όλοι μαζί, καλά στα αυτιά μου ακούστηκε περισσότερο σαν "μπεεε" αλλά δεν έχει καμία σημασία. Γενικά ο καθένας βρισκόταν στον δικό του κόσμο, σε εκείνο το παράλληλο σύμπαν όπου ο Bieber είναι πλανητάρχης και ταΐζει τον λαό με νότες και εκείνοι γίνονται παχύσαρκοι, εντάξει ποια είμαι εγώ να το κατακρίνω αυτό? Ούτε καν φαν του δεν είμαι (ναι ντρέπομαι ειλικρινά).

Ο λόγος που αρνούμαι τόσους μήνες να βγω έξω δεν έχει καμία σχέση με κατάθλιψη ή ερωτική απογοήτευση. Έχει να κάνει με τους αληθινούς ανθρώπους, δύσκολα θα βρεις έστω και έναν από αυτούς. 

Μυστικό 1

Όχι δεν γίνεται να τα πάρω στα σοβαρά αυτά που μου λες, ακόμα και 40 κιλά να είχα χάσει και πάλι θα ήταν αδύνατο να τα πάρω στα σοβαρά. Να είμαι ειλικρινής, αδιαφορώ αν μοιάζω ελκυστική ή μπάζο στα μάτια σου και στα μάτια του καθένα. Έφτιαξα το πλάνο μου, πορεύομαι και παλεύω σύμφωνα με αυτό. Γενικά μου είναι αδιάφορο αν είμαι αποδεκτή σε ένα κοινωνικό σύνολο που βασίζεται στο εξώφυλλο του Cosmopolitan και στην τσόντα του Σειρηνάκη. Προτιμώ να ζω στο περιθώριο, δεν μ' αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται ο κόσμος και δεν έχει να μου προσφέρει κάτι το σημερινό "κοινωνικά αποδεκτό" πρότυπο. 

Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα το τελευταίο πράγμα που με απασχολεί είναι το μουνί μου και οι καύλες του καθένα, δεν έχω ανάγκη Οδυσσέα να με αποδεχτεί κανείς. Προτιμώ να γελάνε εις βάρος μου όλοι αυτοί εξαιτίας της εμφάνισης μου όπως λες κι εσύ, να είμαι δακτυλοδεικτούμενη γι' αυτό το "προσόν" μου, δεν έχουν και τίποτα ουσιαστικό να πούνε για μένα. Αν ποτέ όλοι αυτοί που αποτελούν την "φυσιολογική" κοινωνία της Νάξου με αποδέχονταν θα άρχιζα να ανησυχώ για εμένα και τις αρχές μου. Δεν είναι ότι καλύτερο να σε αποδέχονται και να σε σέβονται ένα σωρό διανοητικά ανάπηρα χαμένα κορμιά.

Η απάντησή μου στο ειρωνικό σου μήνυμα "χύνω με την πάρτη σου!!! Δεν πιστεύω να το πήρες στα σοβαρά, αν είχες χάσει 40 κιλά θα το εννοούσα χαχαχα!"

Η διαφορά της συκοφαντίας από το κουτσομπολιό.

Είμαι περήφανη για το χωριό μου, την Κωμιακή, δύσκολα θα δεις την ομορφιά της Κωμιακής σε νησί αφού χειμώνα καλοκαίρι είναι καταπράσινη. Δεν είμαι το ίδιο περήφανη για τους νεαρούς κάτοικους του χωριού μας. Ντροπιάζουν εμάς τους Κωμιακίτες και πάνω από όλα τις οικογένειές τους. Είμαι επιθετική? Υπάρχει λόγος. Δεν ξέρουν την βασική διαφορά του κουτσομπολιού και της συκοφαντίας. Αν διαβάσουν το κείμενο ίσως μάθουν κάτι που μπορεί να τους χρησιμεύσει στο μέλλον.
Στο καφενείο που συχνάζουν οι παρέες των νεαρών Κωμιακιτών ακούγονται διάφορες ανυπόστατες μαλακίες από το στόμα τους, να το κάνω πιο λιανά να καταλάβετε τι λέω. Μια κοπέλα μπαίνει στο καφενείο όλοι την χαιρετάνε της χαμογελούν και της μιλάνε. Μόλις φεύγει οι ίδιοι που της μιλούσαν και της χαμογελούσαν αρχίζουν να λένε χωρίς ίχνος ντροπής διάφορες συκοφαντίες εις βάρος της όπως "μαζεύει άντρες στο σπίτι της και κοιμάται με τον καθένα, έχει πάρει όλο το χωριό". Φυσικά δεν είναι μόνο αυτό έτσι? Πολλά λέγονται σε εκείνο το καφενείο για την κοπέλα, εγώ με λίγα λόγια σας μεταφέρω ποιο νόημα βγαίνει από τη συζήτησή τους. Όταν τα λένε μάλιστα φροντίζουν με μεγάλη προσπάθεια να ακούγονται σε όλους τους θαμώνες του καφενείου, κάπως έτσι έφτασε και στα αυτάκια μας! Αν εμφανιστούν επώνυμα οι Κωμιακίτες γαμιάδες της κοπέλας και μου αποδείξουν πως την πήραν εγώ να κάτσω να με γαμήσει όλη η Κωμιακή! 

Βρε μαλάκα μπαστουνόβλαχε μάθε πως το κουτσομπολιό επιτρέπεται, όλοι το κάνουμε, ΟΛΟΙ και μας αρέσει! Αλλά το κάνουμε με στενούς φίλους μας επιβεβαιώνοντας του τα λόγια μας με αποδείξεις και χωρίς να εκθέτουμε δημόσια τον συνάνθρωπο που κουτσομπολεύουμε. Αυτό που κάνεις μπαστουνόβλαχε γιατί είσαι μπαστουνόβλαχος λέγεται ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ και είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ, δεν επιτρέπεται. Ένας ξύπνιος άνθρωπος με λεφτά να βρεθεί μαλάκα μου να σε καταγγείλει ΤΟΝ ΗΠΙΕΣ κανονικότατα και πολύ θα το χαρώ.

Οι ίδιοι ψευτοπαληκαράδες στο παρελθόν έχουν κάνει επίδειξη δύναμης απέναντι σε αδύναμους ανθρώπους με ιδιαιτερότητες και προβλήματα υγείας χρησιμοποιώντας λεκτική ή σωματική βία. Και όλο αυτό είναι απλά μια ρουτίνα στο χωριό μας.
Πόσο έξυπνο μπορεί να είναι αυτό? Ποιος μάγκας ρε παιδιά χρησιμοποιεί τη δύναμή του εις βάρος ενός αδύναμου ανθρώπου? Και ποια μάνα θα ήταν περήφανη αν μεγάλωνε έναν τέτοιο ψευτοπαληκαρά γιο? Κάπου εδώ θέλω να μου απαντήσει μία μανούλα με ενήλικους γιους.
Να προσθέσω ότι κανείς τους δεν είναι αθώος κυριολεκτικά όλοι ξέρουμε τι κάνουν και ποιοι είναι. Καλύτερα λοιπόν να κοιτάξουν περισσότερο τις βρωμοδουλειές τους και να μην κουράζουν ότι απέμεινε από τον εγκέφαλό τους με το να σκαρφίζονται ένα κάρο ανυπόστατες μαλακίες προκειμένου να ρίξουν λάσπη δεξιά κι αριστερά.
Κάποιος μου είπε πως τους υποτιμάω... Ένα σωρό βλαχαδερά που ποζάρουν στο φέησμπουκ 787565 φωτογραφίες από εξόδους τους και κάνουν τα παραπάνω που ανέφερα λες και είναι κάτι φυσιολογικό πόσο στα σοβαρά να τους πάρω εγώ? Και γενικότερα πόσο στα σοβαρά θα τους πάρετε εσείς?

Φιλία στα 10s

Μετά από 1, 2, 3, 5, 10 κακουχίες βάζεις τη μαύρη σου πλερέζα και κλαις τη μοίρα σου μέχρι να θυμώσεις και να κάνεις μότο ζωής το "δεν υπάρχουν άνθρωποι στις μέρες μας όλοι θέλουν το κακό μου!". Η νέα τάξη πραγμάτων το 2012 δεν επιτρέπει σε όλους να απολαύσουν το συναίσθημα της συντροφικότητας που μπορεί να σου χαρίσει ένας αληθινός φίλος, φτάνει στο τέλος της η βραδιά και όλοι στην παρέα έρχονται να συμφωνήσουν "Παίδες καλή η παρέα σας αλλά από μακριά κι αγαπημένοι" και τραβάει ο καθένας για το σπίτι του. Έλα όμως που ο κόσμος δεν είναι τόσο μικρός όσο νομίζεις και όταν βγάλεις τις παρωπίδες και βγεις από το μονόδρομο που χάραξες πολύ καιρό πριν αντιλαμβάνεσαι πως όλος αυτός ο κόσμος δεν χωράει σε ένα μόνο τσουβάλι. Η Ελπίδα εισβάλλει στην ρουτίνα σου μέσα από λίγες γραμμές με απλές λέξεις που σε κάνουν να γελάς, να γελάς αληθινά και όχι στημένα όπως θα έκανες σε μια οικογενειακή φωτογραφία.  Σου δείχνει πως κάπου μακριά κάποιος υπάρχει για σένα να σε κάνει να χαμογελάς. Αυτή είναι η δική μου Ελπίδα, ήρθε στα ξαφνικά στο msn μου αρχικά, μου θύμισε πως είναι να γελάω με τους ανθρώπους, να τους εμπιστεύομαι και να τους αγαπώ χωρίς να το επιδιώξει. Οι μήνες πέρασαν και μαζί με αυτούς έχασα την αίσθηση του χρόνου μαζί της. Περνάω αμέτρητες ώρες κοντά της μα πριν κοιμηθώ νιώθω πως μόλις 10 λεπτά την είδα. Χημεία? Όπως και να το πάρεις κακό δεν είναι. Με την Ελπίδα έχω συνδέσει κάθε τι έντονο που μου συμβαίνει, είτε καλό είτε κακό, ότι κι αν συμβεί την Ελπίδα σκέφτομαι πρώτη και μετά όλα τα υπόλοιπα. Θέλω να καταλήξω στο ότι είμαι αρκετά τυχερή που γνώρισα νωρίς τι σημαίνει ελπίδα μέσα από έναν άνθρωπο. Καλό είναι να ελπίζουμε και να πιστεύουμε στους ανθρώπους, υπάρχει μεγάλη ποικιλία έξω από το σπίτι, δεν μπορεί να μην βρεθεί ένας άνθρωπος να μας εκπλήξει ευχάριστα!

Σαγκρί...

  Έμαθα τις προάλλες τα ρεζιλίκια μας στο Σαγκρί... Κάποιοι ψευτοπαλικαράδες έδεσαν τα πόδια του Τάσου (ένα όμορφο σκυλάκι που δεν πείραζε ποτέ κανέναν) με σύρμα, το ζώο για μέρες βασανιζόταν έτσι αφού κανένας στο χωριό δεν νοιαζόταν. Κάποια στιγμή κάποιος αποφάσισε (επιτέλους!) να τηλεφωνήσει στη φιλοζωική και εκεί ανέλαβαν εκείνοι που ξέρουν καλύτερα. Είδα φωτογραφίες από τα τραύματα και ειλικρινά έμεινα άφωνη δεν άντεξα να τις δω όλες ούτε να διαβάσω το άρθρο που αφιέρωσε δημοφιλή μπλογκ για τα ρεζιλίκια μας.

  Απλά να πω κάτι θέλω δεν είμαστε θεοί να παίζουμε με τις ζωές αθώων πλασμάτων. Ξυπνήστε, αν εσείς μια φορά δίνετε αγώνα στη ζωή σας τα αδέσποτα δίνουν δέκα φορές πιο σκληρό αγώνα, δεν έχουν την πολυτέλεια να έχουν νεράκι και φαγητό όποτε το χρειάζονται και φυσικά, βρέξει χιονίσει δεν έχουν ένα κεραμμύδι πάνω από το κεφάλι τους να προφυλαχθούν. Αυτό... Απλά.