Φιλία στα 10s

Μετά από 1, 2, 3, 5, 10 κακουχίες βάζεις τη μαύρη σου πλερέζα και κλαις τη μοίρα σου μέχρι να θυμώσεις και να κάνεις μότο ζωής το "δεν υπάρχουν άνθρωποι στις μέρες μας όλοι θέλουν το κακό μου!". Η νέα τάξη πραγμάτων το 2012 δεν επιτρέπει σε όλους να απολαύσουν το συναίσθημα της συντροφικότητας που μπορεί να σου χαρίσει ένας αληθινός φίλος, φτάνει στο τέλος της η βραδιά και όλοι στην παρέα έρχονται να συμφωνήσουν "Παίδες καλή η παρέα σας αλλά από μακριά κι αγαπημένοι" και τραβάει ο καθένας για το σπίτι του. Έλα όμως που ο κόσμος δεν είναι τόσο μικρός όσο νομίζεις και όταν βγάλεις τις παρωπίδες και βγεις από το μονόδρομο που χάραξες πολύ καιρό πριν αντιλαμβάνεσαι πως όλος αυτός ο κόσμος δεν χωράει σε ένα μόνο τσουβάλι. Η Ελπίδα εισβάλλει στην ρουτίνα σου μέσα από λίγες γραμμές με απλές λέξεις που σε κάνουν να γελάς, να γελάς αληθινά και όχι στημένα όπως θα έκανες σε μια οικογενειακή φωτογραφία.  Σου δείχνει πως κάπου μακριά κάποιος υπάρχει για σένα να σε κάνει να χαμογελάς. Αυτή είναι η δική μου Ελπίδα, ήρθε στα ξαφνικά στο msn μου αρχικά, μου θύμισε πως είναι να γελάω με τους ανθρώπους, να τους εμπιστεύομαι και να τους αγαπώ χωρίς να το επιδιώξει. Οι μήνες πέρασαν και μαζί με αυτούς έχασα την αίσθηση του χρόνου μαζί της. Περνάω αμέτρητες ώρες κοντά της μα πριν κοιμηθώ νιώθω πως μόλις 10 λεπτά την είδα. Χημεία? Όπως και να το πάρεις κακό δεν είναι. Με την Ελπίδα έχω συνδέσει κάθε τι έντονο που μου συμβαίνει, είτε καλό είτε κακό, ότι κι αν συμβεί την Ελπίδα σκέφτομαι πρώτη και μετά όλα τα υπόλοιπα. Θέλω να καταλήξω στο ότι είμαι αρκετά τυχερή που γνώρισα νωρίς τι σημαίνει ελπίδα μέσα από έναν άνθρωπο. Καλό είναι να ελπίζουμε και να πιστεύουμε στους ανθρώπους, υπάρχει μεγάλη ποικιλία έξω από το σπίτι, δεν μπορεί να μην βρεθεί ένας άνθρωπος να μας εκπλήξει ευχάριστα!