Μυστικό 4

Τύψεις σε ένα δωμάτιο γεμάτο με τη γενναιοδωρία σου, όπου κι αν ρίξω τα μάτια μου εσένα θα δω, εσένα θα θυμηθώ μέσα στο χρυσό κλουβί που μ' έβαλες. Πλήγωσες τα φτερά μου όσο χρειαζόταν και με άφησες μέσα εκεί ματωμένη να σε περιμένω. Κάθε φορά που θέλω να φύγω βάζεις στην πόρτα λουκέτο και θάβεις το κλειδί μέσα στην αρρωστημένη αγάπη σου. Μαύρη καρδιά έχεις γεμάτη αγάπη, κανείς δεν άντεξε να ψάξει τη μαύρη σου καρδιά, γιατί να αντέξω εγώ?

Και όμως είμαι ακόμα εδώ να σε περιμένω στο χρυσό κλουβί, χαμένη στο χρόνο, κάθε στιγμή να με στοιχειώνει η αγάπη σου.

Ταξίδευα ελεύθερη αναζητώντας την φωλιά που στερήθηκα τόσα χρόνια στους ουρανούς όταν εσύ με επέλεξες, πέταξες δίπλα μου για μια στιγμή και με παρέσυρες σε ένα δέντρο γεμάτο άνθη και εξωτικές μυρωδιές. Ξεκίνησα να χτίζω τη φωλιά μου, όμως είχα ακόμα φτερά, σε τρόμαζαν τα φτερά μου... Μέρα με τη μέρα με πλήγωνες μέχρι να πάψω να πετάω, τότε με έβαλες μέσα σε εκείνο το χρυσό κλουβί, ήσουν κι εσύ μέσα για λίγο, ήταν αποπνικτικά αλλά ήσουν εκεί, δίπλα μου με κοίταζες κι εγώ χανόμουν στο γαλάζιο χρώμα των ματιών σου, σε κοιτούσα ώρες και ήταν σαν να χάνομαι ξανά στους ουρανούς. Μετά έφυγες άφησες μόνο τα λόγια σου να με συντροφεύουν και να κρατούν ανοιχτές τις πληγές μου. 

Μυστικό 3

Είμαι κακιά πολύ κακιά, ποτέ δεν κατάφερα να κλείσω εγώ μια συζήτηση πάντα οι άλλοι την έκλειναν μόνοι τους χωρίς να με ρωτήσουν και φυσικά χωρίς να πάρω τις απαντήσεις που απαιτούσα.

Ξεκινάει μια συζήτηση για πολιτικά, επιλέγω να υποστηρίξω την άποψη μου σύμφωνα με τα γεγονότα, δεν κάνω διακρίσεις, με χρυσαυγίτη φίλο τα συζήτησα, του τέλειωσαν τα επιχειρήματα σε χρόνο ρεκόρ και με ξεκίνησε στα φακιλίκια, το κυριότερο είναι πως δεν απάντησε ποτέ στις ερωτήσεις μου. Ειχα πιο πρόσφατα μια συζήτηση με κουμμουνιστή φίλο επίσης δεν απάντησε στις ερωτήσεις μου οι οποίες βασίζονταν περισσότερο στα γεγονότα και λιγότερο στη θεωρία, διέψευδε τα γεγονότα που είχαν λάβει χώρα κάτω από κουμμουνιστικό καθεστώς (γεγονότα για τα οποία δεν έψαξα αλλά μου τα είπαν εκείνοι που έζησαν κάτω από αυτό το καθεστώς, δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση πως είχαν κάποιο κέρδος να μου πουν ψέμματα οι αλλοδαποί φίλοι). Πέρα από αυτό μόλις ξεκίνησε να σοβαρεύει η κουβέντα εκείνος άρχισε να μιλάει με παράξενους όρους, σαν να άκουγα έναν από αυτούς τους παπάρες της βουλής όταν εξηγούν στον λαό τους λόγους που είναι υποχρεωμένος να λιμοκτονεί. Τέλος πάντων ούτε ο κουμμουνιστής με κάλυψε.

Χθες είχα μια συζήτηση περί (ανεξήγητης) κατάθλιψης. Προσπαθούσαν όλοι όσοι συμμετείχαν να μου αποδείξουν πως έχουν δίκιο να κλαίνε τη μοίρα τους και να αφήνονται επίσης στη μοίρα τους. Εγώ από τη μεριά μου προσπαθούσα να τους πω ότι σέβομαι την θλίψη τους -παρόλο που όπως οι ίδιοι παραδέχτηκαν δεν έχουν εντοπίσει τι ακριβώς τους θλίβει (!)- αλλά αξίζει να παλεύουμε και να προσπαθούμε κάθε μέρα για την προσωπική μας ευτυχία, να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι, δεν έχει σημασία πόσα δάκρυα μετράμε στο ιστορικό της κατάθλιψης, αξίζει η προσπάθεια. "Όλα είναι στο μυαλό άλλωστε" αυτή η ατάκα τους έκανε όλους πυρ και μανία! Πλάκωσαν οι ντοκτοράδες με τα πτυχία να μου τρίψουν στη μάπα τις κωλοθεωρίες τους περί "χημείας" του εγκεφάλου και του οργανισμού, παράλληλα να μου τονίσουν πως είναι ανεπίτρεπτο να μιλάω με αυτόν τον τρόπο. Τις θεωρίες αυτές πάνω κάτω τις ξέρω και ποτέ δεν τις αμφισβήτησα. Τις έχω δει live σε δικά μου άτομα, τα δικά μου άτομα όντως πάσχουν από σοβαρές ψυχωτικές ασθένειες, αλλά θα τονίσω κι εδώ πως εκείνοι βρίσκουν τη δύναμη και το παλεύουν με νύχια και με δόντια ώστε να είναι όσο πιο λειτουργικοί μπορούν και πάνω από όλα χωρίς μίρλα, το παλεύουν με φαρμακευτική αγωγή, ψυχοθεραπεία όταν το χρειάζονται και θέληση. 

Κάποιος από τη συζήτηση ανέφερε ένα σωρό σωστούς λόγους/παράγοντες όπου μπορεί να ευδοκιμήσει μια ψυχική ασθένεια, στη συνέχεια έκανα μερικές ερωτήσεις "Και όλα αυτά που ανέφερε ο Χάρης είναι τόσο συχνό φαινόμενο στις μέρες μας? Και αν συμβαίνουν τόσο συχνά είναι αδύνατον να αντιμετωπιστούν? Όποιος πάσχει θα πεθάνει έχοντας ζήσει μια ζωή μέσα στην ανεξήγητη θλίψη?". Εννοείται πως και πάλι κανείς από τους πάσχοντες δεν μου έδωσε έστω μια απάντηση ώστε να στηρίξει την άποψή του. Στη συνέχεια ο καθένας έλεγε το μακρύ του και το κοντό του κατευθύνοντας τη συζήτηση εκεί όπου τον συνέφερε. Αξίζει να πω ότι κατάφερα μέσω της λογικής να αποδείξω πως η μίρλα δεν βοηθάει κανέναν. Η απάντηση που πήρα ήταν η εξής "Καλά και ποιος είπε ότι η μίρλα βοηθάει? Νομίζω κανένας δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο" και εννοείται πως θύμωσα γιατί είχα αναφέρει ένα σωρό άλλα πράγματα και η ξεφτιλισμένη δήθεν πάσχουσα εντόπισε το "λάθος" και αναφέρθηκε σε αυτό με ύφος 1000 καρδιναλίων. Με μεγάλη μου χαρά την έβγαλα ψεύτρα λέγοντας της "Όχι κανένας δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο αλλά κανένας δεν το αποφεύγει κιόλας. Κάνω λάθος?". Και πάλι απάντηση δεν πήρα. 

Κάπου εδώ τέλειωσε η συζήτηση. Να αναφέρω πως οι παραπάνω πάσχοντες ούτε το παιδί τους έθαψαν, ούτε το σπίτι τους έχασαν, ούτε βασανίστηκαν σε κάποιο πόλεμο, ούτε πεινάνε και δεν έχουν έρθει αντιμέτωποι με κάποια θανατηφόρα ασθένεια. Και επειδή όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή και αργά ή γρήγορα σκάνε μύτη σε όλων μας τις ζωές, απλά αναρωτιέμαι, αν πάσχουν όντως από ανεξήγητη θλίψη με τι δύναμη οι "πάσχοντες" θα αντιμετωπίσουν στο μέλλον τους έστω ένα από τα παραπάνω ΑΛΗΘΙΝΑ προβλήματα?

Όσο για τις ψυχικές ασθένειες για μένα ναι υπάρχουν γιατί και το μυαλό όργανο είναι όπως όλα τα άλλα και μπορεί να αρρωστήσει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν αντιμετωπίζεται.

Και τελευταία πιο ευχάριστη συζήτηση που είχα σήμερα όπου επίσης μου άφησε ένα σωρό απορίες ήταν με έναν μακρινό φίλο. Είχαμε να τα πούμε καιρό με ρώτησε τα νέα μου κι εγώ του πέταξα το μπαλάκι να μου μιλήσει για τα δικά του διότι τα δικά μου δεν είναι ευχάριστα (ο φίλος δεκάρα δεν έδωσε για το υποτιθέμενο ζόρι μου αλλά αντιθέτως βιάστηκε να μου πει τα νέα του).

Μου μίλαγε, μου μίλαγε, μου μίλαγε και μου μίλαγε. Η συζήτηση δεν άργησε να γίνει γκομενοσυζήτηση, μου είπε πως δεν βρίσκει μια κοπέλα να έχει να του προσφέρει κάτι και αποφεύγει πλέον και τα one night stand γιατί έχουν χάσει την αξία τους (?!) ναι. Δεν έχασα χρόνο και τον ρώτησα να μου πει πότε είχε αξία η αρπαχτή, δεν απάντησε (προβλέψιμος) του έθεσα την ερώτηση διαφορετικά "τι αξία έχει η αρπαχτή? Τι θα μπορούσα να αποκομίσω εγώ από μια αρπαχτή?". Και μου απάντησε με απλά λόγια "απλά μια ικανοποίηση, τίποτα απολύτως, φτάνει να το θέλουν και οι δυο". Αλλά αυτά που ξέρω εγώ από αληθινές γυναίκες (και όχι από το Cosopolitan) απέχουν πολύ από την απάντηση του Μάνου. Κατά λέξη του απάντησα "Επειδή οι γυναίκες το δουλεύουμε καλά το βογκητό, η μέση γυναίκα για να έρθει σε οργασμό και να νιώσει την ικανοποίηση πρέπει να έχει κάνει διατριβή πάνω στο σώμα της ή να έχει μια οικειότητα με τον παρτενέρ. Αυτό που παίρνουν οι γυναίκες από μια αρπαχτή είναι συνήθως η επιβεβαίωση ότι είναι ελκυστικές". Μετά από αυτό δεν καταλάβαινα τι έλεγε, κάτι προσπαθούσε να πει αλλά δεν καταλάβαινα τι, δεν υπήρχε συνοχή τα έλεγε μπερδεμένα... Μέχρι που κατέληξε στο συμπέρασμα πως εγώ για κάποιο (άγνωστο) λόγο νευρίασα μαζί του. Κάθε άλλο το διασκέδασα αρκετά!

Μυστικό 2

Ύστερα από πολύ καιρό βρέθηκε ένας άνθρωπος να με πείσει να βγω έξω από το σπίτι για έναν καφέ... Τα κατάφερε με λίγη "βία" πέτυχε το σκοπό του και βγήκα, τι κατάλαβα? Είδα τα ίδια καγκούρια να κάθονται στις ίδιες θέσεις, με την ίδια έκφραση, να κουβεντιάζουν τις ίδιες γνωστές μαλακίες και να ξύνουν τις αρχιδάρες τους. Να με κοιτάνε με εκείνο το βλέμμα που εγώ θα είχα αν έβλεπα μπροστά μου εξωγήινο, ξέρετε εκείνον τον πράσινο τύπο με τα μεγάλα μάτια και τις κεραίες. Προβλέψιμο και βαρετό για επαρχία. 

Παρατήρησα τον κόσμο, παρακολουθούσαν έναν αγώνα ποδοσφαίρου φώναζαν και "γκολ" όλοι μαζί, καλά στα αυτιά μου ακούστηκε περισσότερο σαν "μπεεε" αλλά δεν έχει καμία σημασία. Γενικά ο καθένας βρισκόταν στον δικό του κόσμο, σε εκείνο το παράλληλο σύμπαν όπου ο Bieber είναι πλανητάρχης και ταΐζει τον λαό με νότες και εκείνοι γίνονται παχύσαρκοι, εντάξει ποια είμαι εγώ να το κατακρίνω αυτό? Ούτε καν φαν του δεν είμαι (ναι ντρέπομαι ειλικρινά).

Ο λόγος που αρνούμαι τόσους μήνες να βγω έξω δεν έχει καμία σχέση με κατάθλιψη ή ερωτική απογοήτευση. Έχει να κάνει με τους αληθινούς ανθρώπους, δύσκολα θα βρεις έστω και έναν από αυτούς. 

Μυστικό 1

Όχι δεν γίνεται να τα πάρω στα σοβαρά αυτά που μου λες, ακόμα και 40 κιλά να είχα χάσει και πάλι θα ήταν αδύνατο να τα πάρω στα σοβαρά. Να είμαι ειλικρινής, αδιαφορώ αν μοιάζω ελκυστική ή μπάζο στα μάτια σου και στα μάτια του καθένα. Έφτιαξα το πλάνο μου, πορεύομαι και παλεύω σύμφωνα με αυτό. Γενικά μου είναι αδιάφορο αν είμαι αποδεκτή σε ένα κοινωνικό σύνολο που βασίζεται στο εξώφυλλο του Cosmopolitan και στην τσόντα του Σειρηνάκη. Προτιμώ να ζω στο περιθώριο, δεν μ' αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται ο κόσμος και δεν έχει να μου προσφέρει κάτι το σημερινό "κοινωνικά αποδεκτό" πρότυπο. 

Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα το τελευταίο πράγμα που με απασχολεί είναι το μουνί μου και οι καύλες του καθένα, δεν έχω ανάγκη Οδυσσέα να με αποδεχτεί κανείς. Προτιμώ να γελάνε εις βάρος μου όλοι αυτοί εξαιτίας της εμφάνισης μου όπως λες κι εσύ, να είμαι δακτυλοδεικτούμενη γι' αυτό το "προσόν" μου, δεν έχουν και τίποτα ουσιαστικό να πούνε για μένα. Αν ποτέ όλοι αυτοί που αποτελούν την "φυσιολογική" κοινωνία της Νάξου με αποδέχονταν θα άρχιζα να ανησυχώ για εμένα και τις αρχές μου. Δεν είναι ότι καλύτερο να σε αποδέχονται και να σε σέβονται ένα σωρό διανοητικά ανάπηρα χαμένα κορμιά.

Η απάντησή μου στο ειρωνικό σου μήνυμα "χύνω με την πάρτη σου!!! Δεν πιστεύω να το πήρες στα σοβαρά, αν είχες χάσει 40 κιλά θα το εννοούσα χαχαχα!"