Ύστερα από πολύ καιρό βρέθηκε ένας άνθρωπος να με πείσει να βγω έξω από το σπίτι για έναν καφέ... Τα κατάφερε με λίγη "βία" πέτυχε το σκοπό του και βγήκα, τι κατάλαβα? Είδα τα ίδια καγκούρια να κάθονται στις ίδιες θέσεις, με την ίδια έκφραση, να κουβεντιάζουν τις ίδιες γνωστές μαλακίες και να ξύνουν τις αρχιδάρες τους. Να με κοιτάνε με εκείνο το βλέμμα που εγώ θα είχα αν έβλεπα μπροστά μου εξωγήινο, ξέρετε εκείνον τον πράσινο τύπο με τα μεγάλα μάτια και τις κεραίες. Προβλέψιμο και βαρετό για επαρχία.
Παρατήρησα τον κόσμο, παρακολουθούσαν έναν αγώνα ποδοσφαίρου φώναζαν και "γκολ" όλοι μαζί, καλά στα αυτιά μου ακούστηκε περισσότερο σαν "μπεεε" αλλά δεν έχει καμία σημασία. Γενικά ο καθένας βρισκόταν στον δικό του κόσμο, σε εκείνο το παράλληλο σύμπαν όπου ο Bieber είναι πλανητάρχης και ταΐζει τον λαό με νότες και εκείνοι γίνονται παχύσαρκοι, εντάξει ποια είμαι εγώ να το κατακρίνω αυτό? Ούτε καν φαν του δεν είμαι (ναι ντρέπομαι ειλικρινά).
Ο λόγος που αρνούμαι τόσους μήνες να βγω έξω δεν έχει καμία σχέση με κατάθλιψη ή ερωτική απογοήτευση. Έχει να κάνει με τους αληθινούς ανθρώπους, δύσκολα θα βρεις έστω και έναν από αυτούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου